Aborygeni wierzą iż święte rośliny pamiętają w sobie Czas Snu i po

rytualnym spożyciu uwalniają jego świadomość.

Są wehikułem dzięki któremu odbywa się transcendentalną podróż

do początku, pierwotnej iskry powstania.

Dlatego są bardzo ważnym elementem ich codziennego życia, otoczone ogromną czcią i szacunkiem.

Sposób w jaki zostają pozyskane, przyrządzone i spożyte to rytuał sam w sobie.

Rytualnych i leczniczych roślin w aborygeńskiej kulturze jest wiele

my tu jednak przedstawimy tylko jedną, bardzo ważną.

Pituri

Tak się nazywa w języku Aborygenów roślina która

posiada moc leczniczą a i zarazem transcendentalną. Rozprzestrzeniona jest na większości terytorium Australi.

Jej głównym alkaloidem jest związek nikotyny jednak inny niż w popularnym europejskim tytoniu, poza nikotyną Pituri zawiera w sobie jeszcze szereg psycho aktywnie działających alkaloidów.

Do przyrządzenia mikstury wykorzystywano łodygi i liście z górnej części rośliny, po uprzednim wysuszeniu. Łączono równe porcje Pituri z popiołem pozyskanym z rytualnego spalenia innej leczniczej rośliny.

Miksturę ucierano do czasu aż osiągnie konsystencje ciemnobrązowej pasty

po czym formowano z niej podłużne wałki wielkością porównywalne do klasycznego papierosa.

Tak przygotowaną spożywano a raczej żuto w trakcie ceremonii.

Działanie objawiało się, w zależności od przyjętej dawki, stanami euforii, oszołomieniem i halucynogennymi snami.

W mniejszych dawkach działała przeciwbólowo, zwalczała poczucie głodu i dodawała sił w długich wyczerpujących wędrówkach przez bezkresny interior.

Ciekawe iż w trakcie ceremonii rytualne spożywanie Pituri było na mocy przywileju zarezerwowane dla starszyzny, osoby o rytualnej pozycji oraz adeptów inicjacji.

Kobiety i dzieci nie mogły zażywać Pituri rytualnie, ew. były stosowane wyjątki w celu leczniczym i podczas wędrówek.